بعد از فوت استاد احمد مشمولی بعد از چندی از گذر زمان شخصی به یکی از بستگان نزدیک استاد رجوع کرد و مطلبی را این گونه بیان کرد
از دست رفته ای داشتم که انسان خوبی در دوران زندگیش نبود و گناه بسیار داشت و از زمانی که به دیار باقی شتافت مدام در رنج و عذاب بود و من هر کاری میکردم که او را از این وضع رهایی بخشم و با خیرات روحش را ارام کنم نشد تا چند روز پیش در خواب من امد و به من گفت که من ازاد شدم و دیگر مرا عذاب نمیدهند پرسیدم چرا گفت از زمانی که استاد احم مشمولی را اوردند به حرمت ایشون ما را هم که در نزدیکی ایشون بودیم بخشیدند